رادریده ٬ در قسمت حاصل خیز دلم دفن کردم .

دختران خیابان های شهرم

که با تعویضشان

عوض شود

روز های تکراری یتان

من بمانم و تو

در آغوشت زندگی خواهیم کرد

سال ها

و مزارع آفتابگردان دورن سینه ات

خود آبیاری خواهم کرد

با آب پاش چشمانم

من به رفتن قانعم

نه من آرام

نه ....

این راز سنگین ات را موقع گرفتن نیست ؟

پیاده روی یکسر سفید

دست هایی یخ زده با لباسی که جیبی ندارد

این است زندگی ؟

فکر می کنی کتاب ها دروغ می گویند ؟

مادر بزرگ می گوید چاپ شده ها راست هستند ! الکی که نیست !

کاش این کتاب این قدر راست نمی گفت !

من نمی توانم چیزی بگویم چون گریه ام می گیرد و یک خود تخریب می شوم !

من نمی توانم چیزی نگویم چون بغض می کنم و یک خود تخریب می شوم !

من نمی توانم چیزی نخواهم و خودم را اثبات نکنم چون خود تخریب می شوم !

چیز ها خیلی مسخره تر از آنند که خواسته شوند و اگر بخواهم خود تخریب می شوم !

به خاطر همین است حس عروسک دارم !

نخ ها را کمی شل کنید !

عروسکان خیمه شبازی نیز

درد می گیرد

پایشان !

باد می آید جایی

ولی این جا من ثانیه های تپل و تنبل را هی فوت می کنم

که سقوط کنند در قبرستان زمان

تو یاد نداری مرا چه شد ؟

تنها اعتقادم به قدرت ویران کننده ی توست !

نیروی خدا گونه ات را به رخم می کشی

پتک پتک پتک می کوبی

بر فرق سر زندگی ام

علاقه ی خاصی به تعمیم دادن دارم) بله انسان همیشه کمال طلب است در هر زمینه ای

دوست دارد به آخر ان برسد .انسان همواره میل به شادی دارد .و میل به زیستن و آرامش

در او موج می زند ( با اصطلاح موج می زند خیلی حال می کنم درکش می کنم جور غریبی )

وقتی آرامش می دور از دسترس قرار رفت و غم نمایان شد انسان می ماند و غمش و غمش و...

ناهان می خواهد ان را تا ته برود و خود غم بشود پوچ شود و نیست شود و انتهای غم را ببیند

هیچ چیز نصف برای او معنی ندارد حتی غم .همه چیز باید کامل باشد ...

و این شروع  مازوخیسم کمرنگی است که عمرا به آن پی بیر ( که من بردم )